PDPA กับการเก็บความทรงจำ: ข้อมูลและเรื่องราวของครอบครัวคุณ ปลอดภัยแค่ไหน

เมื่อพูดถึงการเก็บเรื่องราว เสียง และความทรงจำของคนในครอบครัวไว้ในระบบดิจิทัล คำถามที่สำคัญไม่แพ้ “มันทำงานยังไง” คือ “ข้อมูลของเราปลอดภัยแค่ไหน ใครเข้าถึงได้บ้าง”

นี่เป็นคำถามที่ถูกต้อง เพราะเรื่องเล่าและน้ำเสียงของคนที่เรารัก คือข้อมูลส่วนตัวที่ละเอียดอ่อนที่สุดอย่างหนึ่ง

PDPA คืออะไร

PDPA (Personal Data Protection Act) หรือ พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 คือกฎหมายไทยที่กำหนดว่า องค์กรที่เก็บและใช้ “ข้อมูลส่วนบุคคล” ต้องทำอย่างถูกต้องและได้รับความยินยอม หลักการสำคัญที่เกี่ยวกับเราโดยตรงมีดังนี้:

• ต้องขอความยินยอม ก่อนเก็บและใช้ข้อมูล และเจ้าของข้อมูลมีสิทธิ์ถอนความยินยอมได้
• เก็บเท่าที่จำเป็น และใช้ตามวัตถุประสงค์ที่แจ้งไว้เท่านั้น
• เจ้าของข้อมูลมีสิทธิ์เข้าถึง แก้ไข และขอลบข้อมูล ของตนได้
• ต้องมีมาตรการรักษาความปลอดภัย ที่เหมาะสม

บริการที่ดี ควรดูแลข้อมูลคุณยังไง

เมื่อเลือกบริการเก็บความทรงจำ ลองดูว่าเขามีสิ่งเหล่านี้ครบไหม:

• ความยินยอมที่ชัดเจน — โดยเฉพาะจากตัวผู้เล่าเรื่องเอง ไม่ใช่แค่คนที่จ่ายเงิน
• เจ้าของข้อมูลคือครอบครัว ไม่ใช่บริษัท
• ลบได้ทุกเมื่อ โดยไม่มีเงื่อนไขผูกมัด
• ไม่นำข้อมูลไปขายต่อ หรือนำไปเทรนโมเดล AI สาธารณะ
• เข้ารหัสข้อมูล และจำกัดการเข้าถึงตามสิทธิ์ที่ผู้เล่ากำหนด

จุดยืนของนิรันดร์

ที่ นิรันดร์ (Niran) เราถือว่าความไว้วางใจคือหัวใจของบริการ:

• ความยินยอมมาก่อนเสมอ ผู้เล่าเรื่องยินยอมชัดเจน และกำหนดเองได้ว่าให้ใครเข้าถึง
• ข้อมูลเป็นของครอบครัวคุณ 100% เราไม่ขายต่อ และไม่นำไปเทรนโมเดลสาธารณะ
• ลบได้ทุกเมื่อ และข้อมูลถูกเข้ารหัส
• เราระบุชัดเสมอว่านี่คือการรำลึกผ่านความทรงจำจริง ไม่ใช่การชุบชีวิต — แนวคิดเดียวกับที่เราเขียนไว้ใน AI ที่คุยกับคนที่จากไป

เพราะการเก็บสิ่งที่ละเอียดอ่อนที่สุดของครอบครัว ต้องมาพร้อมความรับผิดชอบที่จริงจังที่สุด

👉 อ่านเพิ่มเรื่องความไว้วางใจของนิรันดร์

แหล่งอ้างอิง

• พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 (PDPA) — สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล: pdpc.or.th